Παραίτηση από Κοινωνικές Επιτροπές*

Αγία Παρασκευή 22.11.2012

Ένα σημαντικό καθήκον των δημοτικών συμβούλων, κατά την άποψή μου,  είναι η συμμετοχή τους στις Επιτροπές που συγκροτούνται από το Δημοτικό Συμβούλιο. Κατά την εκτίμησή μου πάντα, είναι σημαντικό και για το ίδιο το Δημ.Συμβούλιο.

Η σημερινή διοίκηση έχει αρνητική τοποθέτηση, τις έχει ΑΠΑΞΙΩΣΕΙ.

Η Επιτροπή για την Μετεξέλιξη των Δημ.Ιατρείων που προέκυψε μετά από προσωπική εισήγηση, ψηφίστηκε ΟΜΟΦΩΝΑ από το Δ.Σ. αλλά ΔΕΝ συγκροτήθηκε ΠΟΤΕ.

Το Συμβούλιο Μεταναστών, συγκροτήθηκε μεν, αλλά ΔΕΝ συνεκλήθη ΠΟΤΕ.

Την ίδια τύχη μαθαίνω έχει και η Επιτροπή Διαβούλευσης.

Η Επιτροπή Κοινωνικής Πολιτικής του Δημοτικού Συμβουλίου, το επιτελικό και συμβουλευτικό όργανο που θεσμοθετήθηκε και λειτουργούσε εδώ και είκοσι (20) χρόνια, παρά τις προφορικές μου παρεμβάσεις και την γραπτή ερώτηση που κατέθεσα, έχει οδηγηθεί σε απαξίωση με τις ακόλουθες πράξεις:

1. η σύνθεσή της που παραδοσιακά εξέφραζε την ισοτιμία, ένας από κάθε παράταξη, έχει ανατραπεί. Καταδεικνύει την πλειοψηφική λογική που διατρέχει την δημαρχεύουσα παράταξη και την ανασφάλεια που την διακατέχει ακόμα και στα συμβουλευτικά όργανα.

2. παρόλο που με τον Καλλικράτη στον Τομέα της Κοινωνικής Πολιτικής προστέθηκαν το ΚΑΠΗ και τα Δημ.Ιατρεία, το αντικείμενο της Επιτροπής παραμένει πεισματικά αυτό που ήταν και πριν τον Καλλικράτη, οικονομικές ενισχύσεις απόρων, εορταστικές δωροεπιταγές, κατασκήνωση και δημιουργική απασχόληση.

Είναι φανερό πως η αποδυνάμωση και η απαξίωσή της γίνεται με συγκεκριμένη απόφαση κα στόχευση.

Σήμερα (21.11.2012) ενημερώθηκα για την πρόθεση της Αντιδημαρχίας Κοινωνικής Πολιτικής να διευρύνει την Επιτροπή του Κοινωνικού Παντοπωλείου, που μόνο Κοινωνικό δεν είναι μια και όπως δηλώνεται αρμοδίως είναι δημιούργημα ενός δημοτικού συμβούλου και των αξιόλογων και αξιέπαινων πλούσιων φίλων του, αλλά και μονοπαραταξιακή σύνθεση έχει.

Εκτιμώ την φιλότιμη προσπάθεια που καταβάλλεται, ώστε με την συμμετοχή τώρα εκπροσώπων όλων των παρατάξεων να επιβιώσει το Κοινωνικό Παντοπωλείο.

Αντί όμως να αναβαθμίσει την Επιτροπή Κοινωνικής Πολιτικής του Δημοτικού Συμβουλίου,  στην οποία συμμετέχω, διευρύνοντας τις αρμοδιότητές της στο σύνολο της κοινωνικής πολιτικής, μεταρέποντάς την στο αναγκαίο επιτελικό όργανο με την δημιουργία βοηθητικών επιτροπών, αναβαθμίζει την Επιτροπή του Κοινωνικού Παντοπωλείου, που θάπρεπε να είναι στοιχείο της Επιτροπής του Δημ.Συμβουλίου.

Με αυτό τον τρόπο ικανοποιείται η δημόσια δήλωση του Δημάρχου, απάντηση στις επίμονες απαιτήσεις μου για την διεύρυνση του αντικειμένου εργασίας της  Επιτροπής Κοινωνικής Πολιτικής του Δημοτικού Συμβουλίου «σιγά μην κάνουμε νοματαίο το Γαβρά».

Ερμηνεύοντας τα ανωτέρω, αντιλαμβάνομαι πως η συμμετοχή μου σε αυτές τις Επιτροπές, από την μια είναι διακοσμητική ενώ ταυτόχρονα μάλλον εμπόδιο αποτελεί για την ουσιαστική αξιοποίησή τους

Παρακαλώ λοιπόν να δεχθείτε την ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ μου και από τις δυο Επιτροπές που συμμετέχω, την Επιτροπή Κοινωνικής Πολιτικής του Δημοτικού Συμβουλίου και το Συμβούλιο Μεταναστών.

Εύχομαι η αντικατάστασή μου να οδηγήσει σε αναβάθμιση της λειτουργίας των Επιτροπών, να αποδείξει πως η παρουσία μου ήταν το εμπόδιο και να ανατρέψει την άποψη που κατέθεσα αρχικά πως η σημερινή διοίκηση έχει επιλογή την απαξίωση των Επιτροπών.

* Δήλωση που έγινε  στο Δ.Σ. της 21.11.2012, προσαρμοσμένη στο γραπτό λόγο

Μιχάλης Γαβράς

Δημοτικός Σύμβουλος

http://gavrasmichael.blogspot.com/

ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΩΝ εφόσον…

Η συζήτηση στο Δ.Σ. για τα μέτρα του πολυνομοσχεδίου

Η τοποθέτηση που δεν χώρεσε σε δυο (2) λεπτά ομιλίας

Αγία Παρασκευή 15.11.2012

Στην τελευταία συνεδρίαση του Δημ.Συμβουλίου (14.11.2012) μετά από τέσσερις (4) ώρες συζήτησης για «τα μέτρα του πολυνομοσχεδίου» μεταξύ των επικεφαλής των παρατάξεων, που «είχε γίνει λάστιχο» με τις πρωτο- δευτερο- τριτολογίες εντός και εκτός διαδικασίας, ήρθε και η ώρα να τοποθετηθούν και οι υπόλοιποι εκπρόσωποι των δημοτών, οι δημοτικοί σύμβουλοι. Αν και το δικαίωμα αυτό φαίνεται να βρίσκεται στους προβληματισμούς του προέδρου για περιορισμό ή ίσως και εξ αιτίας αυτών των απόψεων, διέθεσε έτσι για την τήρηση των προσχημάτων, το φοβερό δίλεπτο του κανονισμού, που με αλλεπάλληλες διακοπές έγινε τρίλεπτο, στους μέχρι εκείνη τη στιγμή «μουγκούς» δημοτικούς συμβούλους.

Την τοποθέτηση που δεν μπόρεσα να κάνω, την αναπτύσσω παρακάτω, μια και πιστεύω πως «οι δημοτικοί σύμβουλοι έχουν απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και της ψήφου κατά συνείδηση» (Ν.3852/2010, άρθρο 66, παρ.1.)  που για μένα είναι υποχρέωση. Με κανένα πρόσχημα δεν μπορούν να φιμωθούν.

«κύριοι συνάδελφοι,

Είμαστε εδώ απόψε να συζητήσουμε τις επιπτώσεις από το πολυνομοσχέδιο και να αποφασίσουμε τους τρόπους αντιμετώπισης αυτών των επιπτώσεων. Ως δημοτικοί σύμβουλοι, είμαστε υποχρεωμένοι να τοποθετηθούμε για λογαριασμό όλων αυτών που εκπροσωπούμε: τους εργαζόμενους, τον Δήμο, την κοινωνία.

Καλούμαστε λοιπόν απόψε να δώσουμε απαντήσεις, να παντρέψουμε τρεις διαφορετικές οπτικές:

Το δικαίωμα του εργαζόμενου στο Δήμο, να έχει σταθερές συνθήκες εργασίας και να αποτραπεί η κατάλυση του στοιχειώδους κοινωνικού τους δικαιώματος στην εργασία.

Το δικαίωμα του Δήμου να διαθέτει το προσωπικό που απαιτείται για να υλοποιεί τον λόγο ύπαρξής του, την προσφορά υπηρεσιών και ιδιαίτερα των κοινωνικών στους δημότες.

Το δικαίωμα της κοινωνίας που απαιτεί επιτακτικά να μην χρηματοδοτεί πλεονάζον προσωπικό, να μην προσλαμβάνεται πλέον κανένας χωρίς αντικειμενικά κριτήρια, να καταργηθεί δηλαδή ο ρουσφετολογικός χαρακτήρας των προσλήψεων.

Υπάρχουν δήμοι που και ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς έχουν και διαθέτουν το ελάχιστο προσωπικό για να παρέχουν τις αναγκαίες υπηρεσίες με επάρκεια και ασφάλεια.

Υπάρχουν όμως και δήμοι που και ελλείμματα έχουν και πλεονάζον προσωπικό διαθέτουν. Που θάπρεπε ήδη από το 2010, χωρίς τον καταναγκασμό των μνημονιακών νόμων, να έχουν αποκαταστήσει την ορθολογική λειτουργία του δήμου, την σωστή αξιοποίηση των εργαζομένων και τον σεβασμό στο δημόσιο χρήμα.

Δεν το έκαναν. ΤΩΡΑ πρέπει να το κάνουν. Δεν το επιβάλλει ο νόμος, το απαιτεί η κοινωνία. Και εδώ είναι το μεγάλο ζητούμενο. Μπορεί η Τοπ.Αυτοδιοίκηση ως ολότητα να διευθετήσει τα του οίκου της μόνη της, χωρίς την παρέμβαση του νόμου και να αποτρέψει την δημιουργία οικογενειακών τραγωδιών. Φοβάμαι πως όχι.

Τα μέχρι σήμερα δείγματα συμπεριφοράς των δημοτικών αρχόντων δεν το δείχνουν. Οι δήμοι καταρρέουν και ο βασικός τρόπος, ο σκληρός πυρήνας λειτουργίας των δήμων, παραμένει ίδιος και απαράλλακτος όπως και πριν τη κρίση. Το πάρτι συνεχίζεται.

Δεν είναι ότι δεν μπορούν, δεν το θέλουν.

Ο ίδιος ο νόμος, με άλλοθι τον εξορθολογισμό στη λειτουργία των δήμων, επιλέγει και προβάλλει την τιμωρητική πρακτική, υπακούοντας στα αιμοβόρα κηρύγματα των αστέρων της TV για αίμα, δηλ. απολύσεις στον δημόσιο τομέα, προβάλλοντάς τες ως αντίδοτο στις απολύσεις του ιδιωτικού τομέα. Είναι μια απαίτηση που δεν στέκει ούτε οικονομικά, ούτε πολιτικά, ούτε κοινωνικά.

Είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της επικράτησης της τιμωρητικής προτεσταντικής αντίληψης που επέβαλε η Γερμανική πολιτική της Τρόικα στο πολυνομοσχέδιο του τρίτου μνημονίου.

Ως παράπλευρη συνέπεια του νόμου μπορούμε να επισημάνουμε πως το πολυνομοσχέδιο, σε συνδυασμό με τον δημαρχοκεντρικό χαρακτήρα της Τοπ.Αυτοδιοίκησης, δίνει απεριόριστες εξουσίες στον Δήμαρχο, να εκδηλώσει τον όποιο του αυταρχισμό σε όποιον δεν του είναι αρεστός και μάλιστα με νομική επικάλυψη.

Επίσης, μέσα από τις διατάξεις του νόμου προκύπτει το μείζον ερώτημα ποιος είναι ο Κεντρικός σχεδιασμός για τον ρόλο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και ποιες υπηρεσίες πρέπει να παρέχει στους πολίτες.

Είναι προφανές, πως αν οι Κεντρικοί Αυτοτελείς Πόροι, η κρατική χρηματοδότηση δηλαδή, μειωθούν ακόμα περισσότερο και συνεχιστεί η απαγόρευση συμπλήρωσης των δημιουργούμενων ανθρώπινων κενών από τις συνταξιοδοτήσεις, εκ των πραγμάτων οδηγούμαστε σε υποβάθμιση του ρόλου και εξάλειψη του λόγου ύπαρξης της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Μια υποβάθμιση που έρχεται ακόμη πιο κοντά, αν συνυπολογίσουμε την βεβαιότητα, πως η εφαρμογή της διαθεσιμότητας θα επεκταθεί εντός των επόμενων μηνών για άλλους 25.000. Είναι πλέον σίγουρο πως θα έχουμε αθρόες απολύσεις και παραπέρα αποδυνάμωση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Άλλο ένα κτύπημα ενάντια στην Τοπ.Αυτοδιοίκηση, είναι οι μειώσεις της αποζημίωσης που δίνεται στους δημάρχους και αντιδημάρχους. Δεν είναι ποσοτικό ζήτημα, είναι ποιοτικό. Την επίζηλη θέση πλέον του δημάρχου «δεν θα μπορεί» να την διεκδικήσει κανένας σοβαρός επιχειρηματίας, επιστήμονας, οικογενειάρχης, που σέβεται τον εαυτό του και εκτιμά την «δουλειά» που καλείται να προσφέρει ως δήμαρχος. Δήμαρχοι θα διεκδικούν να γίνονται συνταξιούχοι, αεριτζήδες με κρυφά εισοδήματα ή πλούσιοι με άλλες πηγές εισοδημάτων, τυχοδιώκτες, «υπάλληλοι» και «επενδυτές».

Τελικά, η μετατροπή της Τοπ.Αυτοδιοίκησης σε απλή Υπηρεσία διεκπεραίωσης του ληξιαρχείου, του δημοτολογίου και της ανάθεσης των υπολοίπων εργασιών σε εξωτερικούς συνεργάτες και επιχειρήσεις, σημαίνει την κατάργησή της ως θεσμό της δημοκρατίας και του πολιτικού μας συστήματος.

Το πρόβλημα τότε δεν είναι το μνημόνιο και ο νόμος.

Είναι η ασκούμενη Πολιτική και αυτή αντιμετωπίζεται με πολιτικές πράξεις αντίστοιχου μεγέθους και ποιότητας.

Εφόσον τα παραπάνω ισχύουν, τότε η απάντηση είναι μόνο μια:

ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΩΝ σε πανελλαδικό επίπεδο.

Μιχάλης Γαβράς

Δημοτικός Σύμβουλος

http://gavrasmichael.blogspot.com/

Η συζήτηση στο Δ.Σ. για τα μέτρα του πολυνομοσχεδίου

Αγία Παρασκευή 14.11.2012

Στην τελευταία συνεδρίαση του Δημ.Συμβουλίου (14.11.2012) ζήσαμε μια ενδιαφέρουσα και άξια παρατήρησης και μελέτης συμπεριφορά του Δήμαρχου, της παράταξής του και του Προέδρου του Δημ.Συμβούλιου.

Η πρόσκληση για την Συνεδρίαση έγραφε: «Συζήτηση σχετικά με τα μέτρα του πολυνομοσχεδίου που ψηφίστηκε στη Βουλή που αφορούν την Αυτοδιοίκηση. (Εισηγητής: Δήμαρχος κ. Β. Ζορμπάς)

Η συνεδρίαση κρίνεται κατεπείγουσα λόγω της περιορισμένης προθεσμίας που ορίζει το πολυνομοσχέδιο σχετικά με την υποβολή καταστάσεων, προς το Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, με ονόματα υπαλλήλων».

Σ’ αυτήν την συνεδρίαση, ο δήμαρχος απολαμβάνοντας την παντοδυναμία που του προσφέρει η αριθμητική πλειοψηφία, προσήλθε αποφασισμένος να αγνοήσει πως την Συνεδρίαση την είχε προκαλέσει το σύνολο της αντιπολίτευσης με δεκατρείς (13) υπογραφές και 205 συμπολίτες μας ενυπογράφως.

Ο στόχος ήταν να αποτρέψει την «ΛΗΨΗ ΑΠΟΦΑΣΗΣ», όπως ήταν η πρόταση που είχε κατατεθεί.

Η άτακτη υποχώρησή του, μπροστά στην απόφαση όλης της αντιπολίτευσης να αποχωρήσει και η αποδοχή των αιτημάτων της, μετά από δεκάλεπτη διακοπή του Δημ.Συμβουλίου και «συνεννόηση» με τον πρόεδρο του Δημ.Συμβουλίου και την δημοτική του ομάδα, δεν άλλαξε και πολύ το τοπίο.

Με ένα καταγγελτικό λόγο εναντίον των «εργατοπατέρων», των «επίορκων» και άλλων συναφών βερμπαλισμών, προσπάθησε να αναδείξει το ενδιαφέρον του για την πόλη, τους δημότες και τους εργαζόμενους, σε αντιπαράθεση με την «λαϊκίστικη, αδιέξοδη και παλαιοκομματικού τύπου αντιπολίτευση».

Στην εξέλιξη της διαδικασίας, αγνόησε την ομόθυμη προσφορά της αντιπολίτευσης, για την λήψη ομόφωνης απόφασης και την έκδοση ομόφωνου ψηφίσματος για την προστασία των εργαζομένων και τη διαφύλαξη των προσφερομένων υπηρεσιών στους δημότες. Προτίμησε την επίδειξη δύναμης, σε ένα τόσο σημαντικό θέμα, αντί να είναι αυτός που θα προσπαθούσε για ομόφωνη απόφαση.

Έτσι χάθηκε η ευκαιρία να έχουμε ΟΜΟΦΩΝΗ ΑΠΟΦΑΣΗ και ΨΗΦΙΣΜΑ.

Από την άλλη, ο πρόεδρος, σε πλήρη εναρμόνιση με τις βλέψεις του δημάρχου, τις διευκόλυνε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, αγνοώντας πως θεσμικά είναι πρόεδρος ολόκληρου του Δημοτικού Συμβουλίου και έχει την υποχρέωση να προσπαθεί, ιδιαίτερα αυτός, να αποτρέπει την μετατροπή της δημοκρατικής διαδικασίας σε δικτατορία της πλειοψηφίας και του μικροφώνου.

Με έκπληξη επίσης ακούσαμε τις «περίεργες» απόψεις του για περιορισμό στο καταστατικό δικαίωμα της ξεχωριστής έκφρασης γνώμης  των Δημοτικών Συμβούλων (Ν.3852/2010, άρθρο 66, παρ.1.) και την εξαναγκαστική αντιπροσώπευσή τους από την τοποθέτηση του επικεφαλής της κάθε δημοτικής παράταξης.

Είναι προφανές, πως τέτοιες σκέψεις είναι ανεπίτρεπτες και δεν τιμούν τον θεσμό του Προέδρου Δημοτικού Συμβουλίου, σήμερα το 2012. Η τυχόν προσπάθειά του να τις εφαρμόσει στην πράξη θα είναι καταδικαστέα.

Ας ελπίσουμε να μην το ζήσουμε και αυτό.

Μιχάλης Γαβράς

Δημοτικός Σύμβουλος

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΙΑΤΡΕΙΟΥ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΚΑΠΝΙΣΜΑΤΟΣ ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ (2010) ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ

Αγία Παρασκευή 2.11.2012

Στο 3ο Δημοτικό Ιατρείο της Αγ. Παρασκευής που ονομάστηκε και Κέντρο Προληπτικής Ιατρικής και Αγωγής Υγείας, λειτούργησε από τα τέλη του 2009 Ιατρείο Διακοπής Καπνίσματος (ΙΔΚ). Κατόπιν αιτήσεως στην αρμόδια ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΝΕΥΜΟΝΟΛΟΓΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ πιστοποιήθηκε και εντάχθηκε στην λίστα των Ιατρείων Διακοπής Καπνίσματος της Ελλάδας. Απολάμβανε δε και την , έτσι ώστε οι καπνιστές του δήμους μας αλλά και γειτονικών δήμων, να έχουν την πληροφόρηση από την Τηλεφωνική Γραμμή Διακοπής Καπνίσματος για την ύπαρξη του ΙΔΚ στο 3^ο Δημοτικό Ιατρείο.

Η ένταξη επιτεύχθηκε μια και η λειτουργία γινόταν σύμφωνα με τις προδιαγραφές, από διεπιστημονική ομάδα, δηλ. εξειδικευμένους Πνευμονολόγους της Β’ Πνευμονολογικής Κλινικής του Σισμανόγλειου Νοσοκομείου, Επισκέπτριες Υγείας των Δημοτικών Ιατρείων και Ψυχολόγους.  Το Ιατρείο λειτουργούσε με τη χρήση φαρμακευτικής αγωγής σε συνδυασμό με ολοκληρωμένη ψυχολογική υποστήριξη που παρείχαν οι ψυχολόγοι στους καπνιστές.

Για τις ανάγκες του Ιατρείου, συντάχθηκε Πρωτόκολλο Πνευμονολογικής και Ψυχολογικής εξέτασης, καθώς και Ενημερωτικό φυλλάδιο για τους ασθενείς του Ιατρείου.

Τα αποτελέσματα αυτής της εργασίας, παρουσιάστηκαν σε Ενημερωτική Επιστημονική εκδήλωση που διοργανώθηκε στο 9^ο Δημοτικό Σχολείο στα Πευκάκια με θέμα «το Κάπνισμα και η δυσκολία να απαλλαγούμε απ’  αυτό»..

Για την παρουσίαση της λειτουργίας του Ιατρείου Διακοπής Καπνίσματος (ΙΔΚ), συντάχθηκε Επιστημονικό Έγγραφο (paper), στο οποίο παρατίθενται ο Σκοπός, η Μέθοδος και τα Αποτελέσματα της μεθόδου.

Αυτό το Επιστημονικό Έγγραφο δημοσιεύουμε σήμερα, θέλοντας να συμβάλουμε στην προσπάθεια που καταβάλλεται από την σημερινή αρχή να αναγεννήσει το Ιατρείου Διακοπής Καπνίσματος. Είμαστε σίγουροι πως με αυτή την ενημέρωση θα βοηθήσουμε τους καπνιστές συνδημότες μας να αποφασίσουν την διακοπή του καπνίσματος.

Την λειτουργία του Ιατρείου είχαν αναλάβει οι Πνευμονολόγοι από το Σισμανόγλειο Γενικό Νοσοκομείο ιατροί Φ. Δρακοπαναγιωτακης και  Αντωνία Μπιρμπάκου, οι Επισκέπτριες Υγείας των Δημοτικών Ιατρείων Αγ. Παρασκευής Δ. Τανάγρα και  Μ. Χρύσου, καθώς και οι Ψυχολόγοι Α. Θεοδωρίδου και Π. Καλύβα (εθελόντριες).

ΣΚΟΠΟΣ της εργασίας μας είναι η αποτύπωση της αποτελεσματικότητας της λειτουργίας Ιατρείου Διακοπής Καπνίσματος στο Δήμο Αγ. Παρασκευής το 2010 και η ανεύρεση καλύτερης – αποτελεσματικότερης μεθόδου διακοπής καπνίσματος. 

Το υλικό της εργασίας αποτελούν οι κάτοικοι του Δήμου Αγ. Παρασκευής που προσήλθαν στο Δημοτικό ιατρείο Διακοπής Καπνίσματος το 2010 προκειμένου να διακόψουν το κάπνισμα. Για την ανάλυση των δεδομένων χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πακέτο SPSS. Συνολικά επισκέφτηκαν το ιατρείο 74 άτομα, 43 γυναίκες (58,1%) και 31 άνδρες (41,9%). Η μέση ηλικία έναρξης του καπνίσματος ήταν τα 20 έτη με μέγιστη και ελάχιστη ηλικία τα 13 και 40 έτη αντίστοιχα. Το 72,5% έχει διακόψει στο παρελθόν το κάπνισμα μια ή περισσότερες φόρες) και 4 στους 6 καπνιστές πήραν μόνοι τους την απόφαση για να επισκεφτούν το ιατρείο διακοπής καπνίσματος. Ο μέσος αριθμός τσιγάρων ανά ημέρα για τις γυναίκες ήταν τα 24 τσιγάρα ενώ για τους άνδρες τα 27 τσιγάρα ανά ημέρα. Το 73% των καπνιστών είναι έγγαμοι. Πάνω από τους μισούς καπνιστές είναι απόφοιτοι της Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και περίπου 2 στους 5 καπνιστές είναι απόφοιτοι της τριτοβάθμιας.

Σύμφωνα με το τεστ εξάρτησης από την νικοτίνη (κλίμακα Fargestrom) διαπιστώθηκε ότι οι γυναίκες είχαν μέτρια εξάρτηση από την νικοτίνη (4-6 βαθμούς) σε ποσοστό 46,6% ενώ μεγαλύτερη εξάρτηση (7-10 βαθμούς) είχε το 27,9%. Οι άνδρες είχαν 41,9% και 32,3% μέτρια και μεγάλη εξάρτηση αντίστοιχα.   

Το Ιατρείο λειτουργούσε με Πνευμονολόγο, Επισκέπτρια Υγείας και Ψυχολόγο και η διαδικασία που ακολουθούσε ο καπνιστής στο πρόγραμμα διακοπής καπνίσματος ήταν η αρχική επαφή με την Επισκέπτρια Υγείας, η οποία συμβούλευε τον καπνιστή για να αντιμετωπίσει την έξη του για το κάπνισμα και χορηγούσε υλικό αυτοβοήθειας στον καπνιστή. Επίσης διενεργούσε σπιρομέτρηση, τεστ εξάρτησης κλπ. Κατόπιν ακολουθούσε η παραπομπή στον Πνευμονολόγο για την λήψη ιατρικού ιστορικού, κλινική εξέταση και καθορισμό της αγωγής. Στο πρώτο ραντεβού με τον πνευμονολόγο παρούσα ήταν και η Ψυχολόγος που θα αναλάμβανε την ψυχολογική υποστήριξη του καπνιστή. Στο τέλος ο καπνιστής ενημερώνεται ότι θα βρίσκεται σε συχνή τηλεφωνική επικοινωνία με την Επισκέπτρια Υγείας και προγραμματίζεται το 2^ο ραντεβού μετά από 7 ή 15 μέρες (ανάλογα με τις οδηγίες του ιατρού).

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Από τα 74 άτομα που επισκέφθηκαν το Ιατρείο Διακοπής Καπνίσματος τα 15 άτομα (20,3%) εγκατέλειψαν την προσπάθεια τους ή ήρθαν διερευνητικά στο ιατρείο και δεν θέλησαν να ξεκινήσουν το πρόγραμμα διακοπής. Το 39,2% διέκοψε το κάπνισμα, ενώ ένα μεγάλο ποσοστό 1 στους 3 καπνιστές θα ξεκινήσουν το πρόγραμμα όταν θα νοιώσουν έτοιμοι και δεσμεύτηκαν για την ημερομηνία έναρξης. Επίσης ένα μικρό ποσοστό συνεχίζει να καπνίζει (10,8%).

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Προκειμένου η διακοπή καπνίσματος να είναι αποτελεσματική, κρίνεται επιτακτική η οργάνωση των ιατρείων διακοπής καπνίσματος με ολόκληρη την διεπιστημονική ομάδα, καθώς φαίνεται πως κάθε είδος αγωγής (ΦΑ ή ΥΝ) αποδίδει τα μέγιστα σε συνδυασμό με την εξειδικευμένη ψυχολογική υποστήριξη και την συμβουλευτική. Τα ευρήματά μας επιβεβαιώνουν πως, η καπνιστική συνήθεια δεν αποτελεί μόνο βιολογική συνιστώσα και δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζεται μόνο με ιατροκεντρικούς όρους, αλλά μέσα από μια ολιστική προσέγγιση που περιλαμβάνει το ιατρικό, το ψυχολογικό, καθώς και το κοινωνικό πλαίσιο που συντελούν ή συντηρούν την καπνιστική συνήθεια.

Μιχάλης Γαβράς

Πρόεδρος Δημ.Ιατρείων 2007-2010

Δημοτικός Σύμβουλος

«Δημότες» και «Κάτοικοι»

Αγία Παρασκευή 4.11.2012

Πάλι μεγάλα λόγια κι υπερβολές, πάλι μεγάλα λόγια μου ξαναλές. (Reflections: Μάνος Χατζιδάκις-1969, Νίκος Γκάτσος 1993)

Στην τελευταία (37^η) συνεδρίαση του Δημ. Συμβουλίου, σε μια από τις γνωστές πλέον εκρήξεις του δήμαρχου, θυμηθήκαμε τον παραπάνω στίχο του Νίκου Γκάτσου, καθώς επίσης και το γνωστό μας «τα δικά μου δικά μου και τα δικά σου δικά μου».

Ακούσαμε λοιπόν τον Δήμαρχο Αγίας Παρασκευής, να καταγγέλλει τους κατοίκους της πόλης, αυτούς που δεν άνοιξαν τις πόρτες τους να απογραφούν στην τελευταία απογραφή. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα  για 250 άτομα ο Δήμος μας (όπως δήλωσε ο ίδιος) να μην περάσει το όριο των 60.000 κατοίκων, που επιβάλλει στην πολιτεία, να μας δίνει μεγαλύτερο μερίδιο από τους Κεντρικούς Αυτοτελείς Πόρους (ΚΑΠ). Σ’ αυτό αποδίδει ο ίδιος την δυσχέρεια του Δήμου να προσφέρει «φθηνότερες» υπηρεσίες στους δημότες, καθώς επίσης δικαιολογεί την διαφορετική αντιμετώπιση που θα πρέπει να έχουν οι «δημότες» από τους «κατοίκους», αυτούς που απλά μένουν στην πόλη μας. Παρεμπιπτόντως δείχνει να παραγνωρίζει πως «κάτοικοι» και «δημότες» πληρώνουν τα ίδια Δημοτικά Τέλη και Φόρους για τις ίδιες υπηρεσίες!

Και βέβαια είναι να γελά το χειλάκι κάθε πικραμένου, όταν ο ίδιος ο δήμαρχος είναι αυτός που προτάσσοντας τις δεύτερες σκέψεις στην πολιτική του πρακτική δεν θέλει την αύξηση των εγγεγραμμένων στα δημοτολόγια του Δήμου.

Θα θυμίσω λοιπόν πως στην 1^η Συνεδρίαση του νέου Δημοτικού Συμβουλίου το 2011, είχα κάνει την ακόλουθη δήλωση: «Καλείται ο νέος δήμαρχος να εισηγηθεί στο σώμα σειρά δράσεων (καμπάνιες, φυλλάδια ένθετα στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ κ.λ.π.) για την ενημέρωση των δημοτών που μένουν στην πόλη μας για τις θετικές επιδράσεις της εγγραφής τους στα δημοτολόγια της Αγίας Παρασκευής». (19.1.2011 - http://gavrasmichael.blogspot.gr/2011/02/blog-post.html).

Επανήλθα στην πρώτη Συνεδρίαση του 2012 (11.1.2012) καλώντας τον Πρόεδρο του Δημ.Συμβουλίου «να μπει Επικεφαλής μίας προσπάθειας, να συνειδητοποιήσουν οι συνδημότες μας, ότι πρέπει να γραφτούν στα δημοτολόγια του Δήμου». (http://gavrasmichael.blogspot.gr/2012_04_01_archive.html).

Αλλά και στην 22^η συνεδρίαση της 11ης Ιουνίου 2012 έθιξα το θέμα για τρίτη φορά με την ακόλουθη πλέον διαπίστωση: «νομίζω ότι γίνεται πλέον εσκεμμένα, είναι πάρα πολύ γνωστό τι λόγοι υπάρχουν να μένει κλειστός ο αριθμός και όσο γίνεται χαμηλότερος των εγγεγραμμένων στα δημοτολόγια της Αγίας Παρασκευής. Είναι το γνωστό 35.000 εγγεγραμμένοι, 22.000 ψηφίζουν την πρώτη Κυριακή, 17.000 τη δεύτερη και οι παρεούλες γράφουν ιστορία».

Είναι αυτές οι παρέες που μαζί με τα άλλα που έχω εξηγήσει πολλές φορές*, έδωσαν την νίκη στην δημαρχεύουσα παράταξη, παρ’ όλο που ήταν εμφανές και πλέον έχει γίνει πασιφανές πως δεν ήταν έτοιμοι να «κυβερνήσουν».

Την απογραφή, που δεν σημαίνει εγγραφή στα δημοτολόγια την ήθελαν. Και  παραπάνω χρήματα από τους ΚΑΠ φέρνουν και διατάραξη των εκλογικών συσχετισμών και παρεών δεν προκαλούν. Την εγγραφή στα δημοτολόγια ξορκίζουν όπως «ο διάβολος το λιβάνι» μια που δεν ξέρεις τι θα σου ξημερώσουν ή μάλλον ξέρεις πως προκύπτουν μη ελεγχόμενες εκλογικές καταστάσεις. Χαλάει το πλαίσιο του προεκλογικού «πάρε-δώσε» και οι μεσοβδομαδιάτικες «συμφωνίες»..

Και βέβαια, με τέτοιες αντιφάσεις, με την κυριαρχία των δεύτερων σκέψεων, δεν μπορείς να χαράξεις πολιτική. Έτσι λοιπόν αυτά τα δυο χρόνια έχουν αποφύγει να διοργανώσουν έστω και μια οργανωμένη εκστρατεία προσέλκυσης των κατοίκων της πόλης να μεταφέρουν τα «δικαιώματά» τους στον Δήμο μας. Για άλλοθι έστειλαν για δημοσίευση σε μια εφημερίδα και ένα ηλεκτρονικό μέσο πληρωμένη καταχώρηση την τελευταία βδομάδα πριν την απογραφή. Η υστεροβουλία και η μικροπολιτική  αυτά τα αποτελέσματα φέρνουν.

Κλείνοντας, θα θυμηθούμε μαζί μερικούς στίχους από το ίδιο τραγούδι:

Όποιος χωρίς δαιμόνους δαιμονίζεται
πάει μια δεξιά, μια αριστερά,
ποτέ δεν πάει μπροστά.

Όποιος χωρίς ανέμους ανεμίζεται
πάει μια ψηλά, μια χαμηλά,
ποτέ δεν πάει σωστά.

Όποιος χωρίς φεγγάρια φεγγαριάζεται
πάει μια κρυφά, μια φανερά
ποτέ δεν πάει στρωτά.

* 1. Για μια νέα αρχή. http://gavrasmichael.blogspot.gr/2011/02/blog-post_3116.html

2. Τοποθέτηση του Μιχάλη Γαβρά στην "Συνέλευση" της παράταξης στις 7.12.2011. http://gavrasmichael.blogspot.gr/2011/12/7122011.html

 Μιχάλης Γαβράς

Δημοτικός Σύμβουλος

http://gavrasmichael.blogspot.com/

Ο κατήφορος τέλος δεν έχει!

Αγία Παρασκευή 22.10.2012

Στο κείμενό μου «Από τον λαϊκισμό στον αυταρχισμό» που δημοσιεύθηκε στις 15.3.2012 (http://gavrasmichael.blogspot.gr/2012/03/blog-post_24.html), επισημαίναμε πως η παράταξη του κ.Ζορμπά «…ανέτοιμη, με πολιτικό προσωπικό που δεν ήταν προετοιμασμένο να διοικήσει, ανέλαβαν την τύχη της πόλης…».

Επίσης με άλλο μας άρθρο αναφερόμασταν σε «Λυπηρά φαινόμενα στο Δημοτικό Συμβούλιο» (http://gavrasmichael.blogspot.gr/2011/12/blog-post_9886.html) και καταλήγαμε με την ευχή «ο κατήφορος να πάρει τέλος».

Δυστυχώς η ευχή μας δεν έπιασε!!! Καθημερινά, γινόμαστε μάρτυρες ακόμα πιο χειρότερων συμπεριφορών. Αστήρικτες καταγγελίες για κατασκευασμένα στοιχεία, όρκοι για παραίτηση αν αποδειχθούν τα καταγγελλόμενα γεγονότα από την αντιπολίτευση, αναιρούνται με ευτελείς δικαιολογίες, χωρίς μια έκφραση ειλικρινούς συγνώμης.

Ίσως και καλύτερα, γιατί αυτά που ακολουθούν είναι ακόμα πιο χειρότερα. Εκφράσεις του τύπου «κάθονται έξω και βόσκουν σαν τα πρόβατα», «πετάξτε τον έξω με τις κλωτσές», «αυτά έχω να σας δώσω κι αν σας αρέσει… οποιανού  δεν του αρέσει να μην έρθει να τα πάρει», «κα Αύρα Μπασακίδου να τα αφήσετε αυτά γιατί εσείς και η Ένωση Γονέων έχετε τους λόγους σας και αντιπολιτεύεστε τον Δήμο», χαρακτηρισμούς ως «πληροφοριοδότες» τους υπαλλήλους που ενημερώνουν τους δημοτικούς συμβούλους, όπως έχουν την υποχρέωση κ.λ.π., κ.λ.π.

Τελευταία κάποιοι δημοτικοί σύμβουλοι της πλειοψηφίας, σαν καλοί μαθητές ακολουθούν παρόμοιες συμπεριφορές. Ο ένας ανακαλύπτει «υπαρξιακά προβλήματα» στην αντιπολίτευση που δεν μπορεί να τα λύσει, άλλος χαρακτηρίζει «παραλήρημα» τις τεκμηριωμένες καταγγελίες για αυθαιρεσίες της Δημοτικής Αρχής και άλλος αναφωνεί «μαζεύτε τον» αναφερόμενος σε δημοτικό σύμβουλο. 

Και όλα αυτά, από νεοεκλεγέντες μόλις πριν δυο χρόνια δημοτικούς σύμβουλους. Είναι άξιον απορροίας, πότε πρόλαβαν να «μολυνθούν από το μικρόβιο της πολιτικής», πότε πρόλαβαν να εγκλιματιστούν στις χειρότερες συμπεριφορές του «παλαιού πολιτικού προσωπικού», αυτοί που υποτίθεται πως είναι κομιστές ενός άλλου ανώτερου ήθους, που θα έφερναν νέες αξίες και συμπεριφορές, αυτοί που αποτελούν το αύριο αυτής της πόλης.

Είναι τραγικό για αυτή την πόλη και το μέλλον της, νέοι στην ηλικία δημοτικοί σύμβουλοι να αποδεικνύονται οι καλύτεροι μαθητές στις χειρότερες συμπεριφορές και πολλές φορές να τις ξεπερνούν.

Ευελπιστούμε να εισπράξουν την σημερινή παρέμβαση, ως ένα αφυπνιστικό σοκ και να αντιδράσουν.

Να απορρίψουν τον λαϊκισμό ως πολιτική πρακτική, να συναισθανθούν πως οι δημότες τους ανέθεσαν το βαρύ φορτίο να διοικήσουν μια πόλη 80.000 κατοίκων.

Πως τα προβλήματα δεν λύνονται με μονοπρόσωπες και μονοπαραταξιακές πολιτικές και πως εντέλει όπως όλοι οι αιρετοί, έτσι και αυτοί είμαστε «διερχόμενοι» από αυτή τη θέση.

Πως ο ρόλος της συμπολίτευσης είναι να παρουσιάζει και να υποβάλλει σε δημόσια κρίση το έργο και τις απόψεις της στο Δημοτικό Συμβούλιο.

Πως ο ρόλος της αντιπολίτευσης είναι αυτός, να κρίνει, να επαινεί και να κατακρίνει, να αξιολογεί και να αντιπροτείνει.

Ο ιστορικός χρόνος της πόλης τρέχει με ασύλληπτη ταχύτητα. Οι καιροί δεν επιτρέπουν ολιγωρίες και πισωγυρίσματα. Η πόλη ήδη εισπράττει τα επίχαιρα της αδιέξοδης πολιτικής τους.

Για άλλη μια φορά θα ευχηθούμε ο κατήφορος να πάρει τέλος.

Μιχάλης Γαβράς

Δημοτικός Σύμβουλος

http://gavrasmichael.blogspot.com/

Οι Δήμοι καταρρέουν, το «πάρτυ» συνεχίζεται

Τον τελευταίο καιρό γινόμαστε μάρτυρες μιας δραματικής μείωσης των πόρων, που διατίθενται από το κράτος στους δήμους. Το γεγονός αυτό οδηγεί στην μείωση των παρεχόμενων υπηρεσιών, κυρίως των κοινωνικών (παιδικοί σταθμοί, βοήθεια στο σπίτι, σχολικά έξοδα κ.λ.π.).

Ταυτόχρονα πληροφορούμαστε την απαίτηση της Τρόϊκας να μειωθούν ακόμα περισσότερο κατά 735 εκατομ.€  οι δαπάνες για την τοπική αυτοδιοίκηση.

Απέναντι σε αυτή την επίθεση, η Τοπ.Ατοδιοίκηση συσπειρώνεται, κινητοποιείται και αντιδρά με κλείσιμο των δήμων, διαδηλώσεις και άλλες δράσεις.

Έχουν διαλέξει όμως τον εύκολο δρόμο, που είναι και ανεπαρκής και αμφίβολης αποτελεσματικότητας. Ο δύσκολος δρόμος είναι η ΥΓΙΗΣ μείωση του κόστους λειτουργίας των δήμων. Και βέβαια δεν μιλάμε για περικοπή των παρεχόμενων υπηρεσιών, αλλά  με την παρέμβαση στον σκληρό πυρήνα των διαδικασιών που το ανεβάζουν παράλογα και αδικαιολόγητα και διογκώνουν το φαινόμενο της κακοδιοίκησης.

Με το προηγούμενο κείμενό μου «Διαφάνεια και κακοδιοίκηση. Το πολιτικό διακύβευμα στους Δήμους» (Σεπ.2011), παρουσίαζα την αναγκαιότητα αντιμετώπισης της κατάστασης προτείνοντας, σαν εργαλεία την:

·           Ριζική αλλαγή του τρόπου λειτουργίας του Δήμου,

·           Θεσμική θωράκιση της διαφάνειας,

·           Εξάλειψη των εστιών δημιουργίας υποψιών για κακοδιοίκηση.

Είναι αδιανόητο δυο χρόνια μετά την είσοδο της χώρας στην οικονομική κρίση, οι δήμοι να συνεχίζουν να λειτουργούν, να προμηθεύονται υλικά και υπηρεσίες, να μελετούν, να εκτελούν και να παραλαμβάνουν έργα με τον ίδιο πολυδάπανο τρόπο, όπως και πριν από την κρίση.

·        Προμήθειες με απευθείας αναθέσεις, λόγω «άγονων» διαγωνισμών,

·        Προμήθειες με την μέθοδο της συλλογής «τριών προσφορών», με τιμές κατά πολύ ανώτερες των τρεχουσών στην αγορά.

·        Μελέτες δημοπράτησης έργων που δίνουν την δυνατότητα στους εργολάβους να δίνουν έκπτωση 40-50%.

Και όλα αυτά με την κάλυψη της νομιμότητας που προσφέρουν μια σειρά νόμοι και κανονιστικές διατάξεις, που έχουν προωθήσει οι κατά καιρούς κυβερνήσεις και έχουν ψηφιστεί από την νομοθετική εξουσία (βουλή).

Είναι ένα νομοθετικό πλαίσιο που έχει εκθρέψει την αδιαφάνεια, την συναλλαγή και την διαφθορά, την σπατάλη και την κακολειτουργία, όλα αυτά που αποτελούν την σημερινή έκδοση του σύγχρονου πελατειακού κράτους.

Απέναντι σε αυτή τη κατάσταση επικρατεί μια ένοχη σιωπή. Νυν, πρώην και επίδοξοι, συμπολίτευση και αντιπολίτευση, το σύνολο σχεδόν των «αυτοδιοικητικών» (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων), αποφεύγουν να ακουμπήσουν το θέμα. Αποφεύγουν να συγκρουστούν έστω και στο επίπεδο των διακηρύξεων με τον σκληρό πυρήνα της κακοδιοίκησης, πέρα από κάποιες βαρύγδουπες βερμπαλιστικές κορώνες. Έχουν την αυταπάτη πως σε συνεργασία μαζί με αυτόν, οι μεν θα παράξουν το απαιτούμενο έργο προκειμένου να το δείξουν στην προεκλογική περίοδο, οι δε για να αποκτήσουν την εύνοιά του.

Δυστυχώς την ίδια στιγμή που το κράτος καταρρέει, το «πάρτυ» συνεχίζεται.

Αγία Παρασκευή 15.10.2012

Μιχάλης Γαβράς

Δημοτικός Σύμβουλος

http://gavrasmichael.blogspot.com/

"Ενα ποτάμι θάλασσα" Παρουσίαση βιβλίου του Στέφανου Ληναίου

Μπροστά σε ένα εκλεκτό ακροατήριο, πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 22.9.2012 στο Δημαρχείο Μεσσήνης, η παρουσίαση του βιβλίου του ηθοποιού Στέφανου Ληναίου "Ενα ποτάμι θάλασσα". Την  διοργάνωση είχαν αναλάβει ο Σύλλογος των Απανταχού Νησιωτών "Ο Πάμισος", το Σωματείο Εθελοντών Μεσσήνης, υπό την αιγίδα του Δήμου Μεσσήνης. 

Ομιλητές ήταν ο Πέτρος Θέμελης καθηγητής, αρχαιολόγος και ο Μιχάλης Γαβράς ορθοπαιδικός χειρουργός.

Παραβρέθηκαν πολλοί Νησιώτες, ο Δήμαρχος Στάθης Αναστασόπουλος με αρκετά μέλη του Δημ.Συμβουλίου και μεταξύ των επισήμων οι βουλευτές Δημήτρης Σαμπαζιώτης και Θανάσης Πετράκος, ο γενικός διευθυντής κοινοβουλευτικού έργου της Βουλής Σάκης Θεοδωρόπουλος, εκπρόσωποι της αυτοδιοίκησης και άλλοι.

Πλήρες ρεπορτάζ: http://www.eleftheriaonline.gr/ πολιτισμός-εκδηλώσεις

Η ομιλία του Μιχάλη Γαβρά

Εκλεκτοί προσκεκλημένοι

Αγαπητοί συμπατριώτες

Παρ ότι και άλλες φορές στο παρελθόν, ως πρόεδρος του ΠΑΜΙΣΟΥ, έχω βρεθεί απέναντί σας, η αποψινή μου παρουσία είναι ιδιαίτερα σημαντική και τιμητική.

Πρώτον είναι τιμή η επιλογή του Στέφανου Ληναίου να μιλήσω για το βιβλίο του σε σας όπως και στην παρουσίαση που έγινε στην Αθήνα

Δεύτερο να είμαι ομιλητής μαζί με τον ξεχωριστό Πέτρο Θέμελη, τον αρχαιολόγο, τον άνθρωπο που έχει συμβάλλει μοναδικά με την σκαπάνη του στην ανάδειξη της Αρχαίας Μεσσήνης, ως τον σημαντικότερο και καλύτερα σωζόμενο αρχαίο ελληνικό χώρο.

Και όλα αυτά μπροστά σε σας, τους συμπατριώτες μου.

Ίσως αναρωτηθείτε και δικαίως τι έχει να πει ένας γιατρός, που δεν είναι συνομήλικος με τον Στέφανο, που δεν έχει και δεν διεκδικεί να έχει λογοτεχνικές περγαμηνές.

Όπως μου εξήγησε ο ίδιος ο  Ληναίος, η επιλογή στο πρόσωπό μου δεν έγινε μόνο εξ αιτίας της κοινής καταγωγής, αλλά κυρίως για κάτι που ο ίδιος αξιολογεί ως σημαντικό, την δεκαεπτάχρονη κοινή μας πορεία στον Σύλλογο των Απανταχού Νησιωτών «Ο ΠΑΜΙΣΟΣ».

Τον γνώρισα το 1995 ταυτόχρονα και εξ αιτίας της δημιουργίας του Συλλόγου στην Αθήνα. Μαζί με τους άλλους τρεις φίλους που τον ξεκινήσαμε, απευθυνθήκαμε αρχικά στον Στέφανο. Μας δέχθηκε, μας άκουσε, κατανόησε και αγκάλιασε την πρωτοβουλία μας και μας παραχώρησε το Θέατρο ΑΛΦΑ για στέκι των δραστηριοτήτων μας.

Στην προσπάθεια να βρούμε τους καταξιωμένους Νησιώτες της γενιάς του, όλους αυτούς που το μέγεθός τους έχει ξεπεράσει τα σύνορα της «Μεθυσμένης Πολιτείας», η βοήθειά του ήταν καθοριστική. Βασίλης Κρεμμυδάς, Βασίλης Παναγιωτόπουλος, Τάκης Κατσουλίδης, συμπατριώτες της προηγούμενης γενιάς, «ονόματα» ο καθένας στον τομέα του. Μας φάνταζε αξεπέραστη η απόσταση  που μας χώριζε. Στην πραγματικότητα το εμπόδιο ήταν ανύπαρκτο ή αν θέλετε το εκμηδένισε ο Στέφανος. Άμεσος, διαχυτικός ακύρωσε όλες τις δικές μας αναστολές και μας ενοποίησε σε μια «παρέα».

Με την ενεργό συμμετοχή και παρουσία του, την ζωντάνια και την αμεσότητά του, έδωσε μορφή υπόσταση και σημαντικότητα στις πολιτιστικές μας εκδηλώσεις στην Αθήνα και εδώ.

Η Ημερίδα για τον Πατατζή στο θέατρο ΑΛΦΑ και η παρουσίαση του βιβλίου  των πρακτικών της Ημερίδας στη Στοά του Βιβλίου, τα τρία Φεστιβάλ που στήσαμε στην Μπούκα τα καλοκαίρια του 1997, 98 και 99, καθώς και όλες οι άλλες πολιτιστικές δραστηριότητες φέρουν την σφραγίδα του.

Με αυτές σαν όχημα, ξαναπέρασε το γεφύρι του Πάμισου και ανανέωσε τις σχέσεις του με το Νησί και τους Νησιώτες. Μια σχέση όχι ιδεατή όπως έχουν όλοι οι ξενιτεμένοι, αλλά μια σχέση ζωντανή, άμεση, χειροπιαστή, κομμάτι της ίδιας του της ζωής. Μια σχέση που κρατά ήδη 17 χρόνια και συνεχίζεται με την αποψινή εκδήλωση.

Για όλα αυτά που είναι πειστήρια μιας αγάπης χωρίς υστεροβουλίες και υποσημειώσεις για την γενέτειρα, όλα αυτά τα χρόνια που ζήσαμε μαζί με επέλεξε να μιλήσω για το βιβλίο του.

Αλλά πως μπορεί κάποιος να μιλήσει έτσι απρόσωπα για ένα βιβλίο, χωρίς να ψάξει να βρει και να γνωρίσει τον συγγραφέα του, πολύ περισσότερο αν το βιβλίο έχει βιωματικά στοιχεία όπως το «Ένα ποτάμι θάλασσα».

Ο Τίτος Πατρίκιος, που μας έχει τιμήσει εδώ στο Μουσείο Χαρακτικής Ζωγραφικής « Τάκης Κατσουλίδης» πέρσι, σ’ ένα του ποίημα της τελευταίας του ποιητικής συλλογής, χρησιμοποιεί την κοινή γνώση, την κοινή παραδοχή πως «πατρίδα μας είναι τα παιδικά μας χρόνια».

Αλλά και σύμφωνα με όλες τις επιστημονικές θεωρίες της ψυχοκοινωνικής εξέλιξης του ανθρώπου, η εφηβική ηλικία είναι καθοριστική, είναι υπεύθυνη για την διαμόρφωση όλων αυτών των στοιχείων που αποτελούν αυτό που ονομάζουμε προσωπικότητα.

Είναι οι ηλικία, τα χρόνια που οι νέοι προσπαθούν να ερμηνεύσουν τον κόσμο γύρω τους, γεννιούνται οι μεγάλες φιλίες, οι συντροφικές σχέσεις, η διαφοροποίηση και η εναντίωση ή αντίθετα η αποδοχή και η υποταγή στις κατεστημένες απόψεις.

Όλα αυτά διαμορφώνονται με την πάροδο του χρόνου κάτω από τις εμπειρίες που προέρχονται από το στενό κοινωνικό περιβάλλον, την οικογένεια και την τοπική κοινωνία, τη γειτονιά, το σχολείο, τις παρέες.

Ο Στέφανος Ληναίος, καλλιτεχνικό όνομα του Διονύση Μυτιληναίου, γεννήθηκε το 1928. Δώδεκα χρονών τον πρόλαβε η κατοχή και γνώρισε τον θείο του Θεόδωρο Τσερπέ στην Μεσσήνη, το Νησί μας.

Είναι τόσο εκπληκτικό με πόση ακρίβεια έχουν αποτυπωθεί στη μνήμη του εκείνα τα χρόνια.

Διαβάζοντας την εισαγωγή που έχει γράψει ο ίδιος στ βιβλίο του Θ.Τσερπέ «το Άγιο Χαϊδάρι», αλλά και μέσα από τις σελίδες του σημερινού βιβλίου καταλαβαίνουμε και ερμηνεύουμε απόλυτα το βάθος της σχέσης του Ληναίου με το Νησί, τη Μακαρία, τον Πάμισο με τα γλυκορίζια, το Κουλντούκι και την Μπούκα, το Τελωνείο, το Ρολόι, τους Τρεις Ιεράρχες, την παλιά Αστυνομία και το μπουντρούμι της, την πλατεία και το κουρείο του πατέρα του.

Δεκατεσσάρων χρονών, Επονίτης πλέον, εξοικειώνεται με την παρανομία, τον πολύγραφο, τις προκηρύξεις,, νιώθει στο πετσί του τι σημαίνει ταγματασφαλίτης, την ομαδική σύλληψη, την απόδραση, την επιβίωση στην παρανομία.

Το 1947 φεύγει για την Αθήνα κρυφά. Το προηγούμενο βράδυ είχε ειδοποιηθεί η οικογένεια από γείτονα της «άλλης πλευράς» για την επικείμενη σύλληψή του.

Αυτά τα χρόνια 1940-1947, δηλ. 12-19 χρονών, τα χρόνια της εφηβείας, ήταν αυτά που έζησε ουσιαστικά το Νησί, σε μια περίοδο σκληρής εμπειρίας και συμπυκνωμένου χρόνου, σε μια περίοδο που σημάδεψε την προσωπικότητα του Στέφανου. Ήταν μια ζωή ολόκληρη.

Η αγάπη του για το Νησί είναι πέρα από όλα τα άλλα εμφανής από το εξώφυλλο του βιβλίου. Οι εκβολές του Πάμισου, η Μακαρία, το Γυμνάσιο δεσπόζουν. Αυτή η αγάπη με τα χρόνια έχει μετεξελιχθεί. Από την απλή αγάπη για την πατρίδα που έχουμε όλοι μας, έχει πάρει μορφή και έχει συγκεκριμένη υπόσταση. Είναι η αγωνία, η κρυφή ελπίδα, να δούμε τη Μεσσήνη να αποκτά το πολιτιστικό προφίλ που αναλογεί στην ιστορία της.

Να αξιοποιεί όλο αυτό τον πλούτο που βρίσκεται και εδώ και μακριά της. Της προσφέρεται αφιλοκερδώς στο πρώτο της κάλεσμα.

Το είδατε στην Κική Δημουλά, σ’ αυτό τον ίδιο χώρο πριν μια βδομάδα. Δήλωσε πως θέλει να εξοφλήσει το χρέος, που η ίδια αισθάνεται πως έχει στη γενέτειρα της μητέρας της.

Ο Ληναίος είναι από αυτούς που το έχει κάνει πράξη και συνεχίζει να το κάνει. Σαν μια αίσθηση υποχρέωσης μόνο και μόνο γιατί στο Νησί μεγάλωσε και από τη γέφυρα του Πάμισου φυγαδεύτηκε πάνω σε μια καρότσα φορτηγού ανάμεσα σε σακιά πατάτες και μουλάρια.

Πέρα από αυτά τα οφθαλμοφανή κίνητρα για νάχει πάθος για το Νησί, τη Μακαρία και τον Πάμισο, είναι και η άλλη του πλευρά, η πολιτική. Το συνειδητό ενδιαφέρον για τον θεσμό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Δημοτικός Σύμβουλος το 1986 με τον Μπέη και υπεύθυνος του διαδημοτικού ραδιοσταθμού «Κύκλος» εφαρμόζει στην πράξη τις θεωρητικές του προσεγγίσεις για τον πολιτισμό και την Τοπ. Αυτοδιοίκηση.

Αυτός είναι ο Στέφανος Ληναίος και με αυτά τα εφόδια έγραψε το βιβλίο «Ένα ποτάμι θάλασσα». Με αυτό εξοφλεί άλλη μια δόση από το χρέος που αναφέρθηκε η Κική Δημουλά.

Ας πούμε τώρα και δυο λόγια για το βιβλίο. Ας του κάνουμε μια ακτινογραφία.

Το βιβλίο ξεκινά με αποσπάσματα από ραδιοφωνική συνέντευξη του Νίκου Καζαντζάκη το 1955, που όπως λέει ο Στέφανος: «αυτές οι πολυσήμαντες θέσεις του μεγάλου δάσκαλου σημάδεψαν την ζωή μας».

Στα επόμενα κεφάλαια, το Αραπάκι, ένα ποτάμι θάλασσα, ο καπ.Στεφανής, ο μπάρμπα Γιώργης, η κυρά Κούλα, τα προξενιά, οι ζωγραφιές της Αλισσάβως αναδύεται ζωντανό το Νησί, η Μακαρία, ο Πάμισος, η ζωή στη Μάνη και την Καλαμάτα. Πρόσωπα και γεγονότα μέχρι το 1940.

Στο επόμενο «Ο τελευταίος Ήλιος», μέσα από την άνοδο και την πτώση του μεγαλοαστού κυρ Μιχαλάκη, περιγράφεται η άνοδος και η πτώση της οικονομικής ζωής της Καλαμάτας. Αναδεικνύονται παραστατικότατα οι αλλαγές που έφερε η τεχνολογική επανάσταση στην οικονομική ζωή της και τελικά οι συγκρούσεις και οι εξελίξεις στην κοινωνία μιας πόλης με λιμάνι.

Στην Ασημίνα μου, στην παρουσίαση της σχέσης του Στέφανου με την θεία του, συμπλέκεται ο μύθος με την ιστορία και παρουσιάζονται τα πολυτάραχα χρόνια της κατοχής από τους Ιταλούς και τους Γερμανούς. Με μια ιδιαίτερα φορτισμένη γραφή, περιγράφει την χαρά της απελευθέρωσης, τον πόνο από την εμφύλια διαμάχη που ακολούθησε, την ανατίναξη της γέφυρας στον Πάμισο, τον μπαρμπα Στάθη Καναβό την Βάρκιζα κ.λ.π.

Ακολουθεί η παρουσίαση του Θόδωρου Τσερπέ, του θείου του, του ανθρώπου που τον «ξύπνησε» από τα παιδικά του χρόνια, που του έκανε το μεγαλύτερο δώρο: να περιφέρεται και να χάνεται στην κυριολεξία στου πολυπληθείς τόμους της τεράστιας βιβλιοθήκης του.

Στις επόμενες τέσσερις ιστορίες, ξεχειλίζει η πίκρα, το μάταιο, τα χαμένα χρόνια της στρατιωτικής θητείας και η τραυματική εμπειρία των φίλων του στην Κορέα. Ταυτόχρονα ανακαλύπτουμε και την λογοτεχνική ποιητική πλευρά του Ληναίου.

Για το τελευταίο κεφάλαιο δεν θα σας πω τίποτε.

Ο «Αποχαιρετισμός» με την μορφή ημερολογίου θα διαβαστεί από τον καθένα σας με τον δικό του τρόπο. Στο πως θα το νιώσετε, δεν δικαιούται κανένα άλλος να παρέμβει. Η σχέση που θα αναπτύξετε με τον Αριστείδη και την Αρετή πρέπει να είναι αδιαμεσολάβητη.

Τελειώνοντας, αν θέλουμε να κάνουμε μια συνολική αποτίμηση του βιβλίου θα λέγαμε πως:

Χωρίς να είναι εύκολο βιβλίο διαβάζεται εύκολα.

Χωρίς να έχει δύσκολες έννοιες και νοήματα, αναφέρεται, διαπερνιέται θα λέγαμε από την αρχή μέχρι το τέλος από μεγάλες ιδέες και πανανθρώπινες αξίες, όπως:

Ο πόθος για τον τόπο μας, η αλληλεγγύη και η συντροφικότητα, η εμπιστοσύνη και ο σεβασμός, η πίστη σε αξ’ίες, η αγάπη για την ζωή και τον έρωτα. Όλα αυτά υπάρχουν ταυτόχρονα με τα αντίθετά τους:

Τον ατομισμό, τον καιροσκοπισμό, τη ρουφιανιά, την απογοήτευση, τον θάνατο.

Οι ραγδαίες εξελίξεις των γεγονότων εκείνης της εποχής τα προσέφεραν όλα αυτά με απλοχεριά.

Αυτό είναι το βιβλίο «Ένα ποτάμι θάλασσα» και είναι στα χέρια σας πλέον να το κατακτήσετε. Καλό διάβασμα.

Ενδιαφέρουσες αναφορές:
1. http://www.aparaskevi-images.gr/?p=9526

2. Για τους φίλους στο ΦΒ μερικές διευθύνσεις

   α. http://www.facebook.com/ethelosm

   β. http://www.facebook.com/enapotamithalassa

   γ. http://www.facebook.com/michalis.gavras